Διαβάστε ένα πολύ ωραίο άρθρο του κ. Σωτήρη Δελή, Πρώην μέλους της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Σουηδικής Βουλής στην σουηδική εφημερίδα www.epochtimes.se με τίτλο «Historien visar priset för eftergifter» στα ελληνικά «Η ιστορία δείχνει το τίμημα των υποχωρήσεων».
Το άρθρο αυτό εκφράζει προσωπική άποψη του συγγραφέα, και ακολουθεί στην ελληνική μετάφραση. Στα σουηδικά μπορείτε να το διαβάσετε στο λίνκ που ακολουθεί.
Η πολιτική των υποχωρήσεων παρουσιάζεται πάντα ως ρεαλιστική, αλλά πολύ συχνά καταλήγει σε πρόσκληση για την επόμενη απαίτηση. Όταν το έδαφος της Ουκρανίας τίθεται προς διαπραγμάτευση στο όνομα της ειρήνης, επαναλαμβάνεται ένα μοτίβο επιχειρηματολογίας που η Ευρώπη έχει ήδη δοκιμάσει με καταστροφικά αποτελέσματα. Η «ειρήνη» έχει στο παρελθόν γίνει η αφετηρία για νέες επιθετικές ενέργειες.
Εκτός από τους γνωστούς φίλους της Ρωσίας στη Σουηδία, υπάρχουν και υποστηρικτές της πολιτικής των υποχωρήσεων. Αυτοί υποστηρίζουν ότι η βοήθεια της Σουηδίας και της ΕΕ προς την Ουκρανία πρέπει να σταματήσει, ότι η Ουκρανία πρέπει να παραδώσει μέρος του εδάφους της για να διασφαλιστεί η ειρήνη, και ότι η ΕΕ δεν χρειάζεται να εξοπλιστεί, καθώς η Ρωσία δεν έχει σχέδια επέκτασης.
Στα μάτια μου, αυτό το μήνυμα μοιάζει πολύ με το μήνυμα που προωθούσαν οι υποστηρικτές της πολιτικής των υποχωρήσεων προς όφελος της ναζιστικής Γερμανίας πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τότε υπήρξε η Συμφωνία του Μονάχου, στις 30 Σεπτεμβρίου 1938, ανάμεσα στη Ναζιστική Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, που υποχρέωνε την Τσεχοσλοβακία να παραχωρήσει τη γερμανόφωνη περιοχή των Σουδητών στη Γερμανία. Οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί αποκάλεσαν τη συμφωνία «έντιμη συμφωνία ειρήνης».
Όπως γνωρίζουμε, ο Χίτλερ δεν τήρησε τη συμφωνία και κατέλαβε ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία. Στη συνέχεια, στράφηκε προς την Πολωνία και ειδικά την περιοχή του Δαντσιγκ, προκαλώντας τελικά την αντίδραση των ευρωπαϊκών δυνάμεων.
Το μήνυμα των υποστηρικτών των υποχωρήσεων τότε μοιάζει εντυπωσιακά με τα επιχειρήματα ορισμένων σήμερα: «να αφήσουμε την Ουκρανία να παραδώσει μέρος του εδάφους της, ο Ζελένσκι είναι υπεύθυνος για την κατάσταση και η ΕΕ δεν χρειάζεται να ανησυχεί».
Φυσικά, καταλαβαίνουμε τη διαφορά μεταξύ τότε και τώρα: κανείς δεν καλεί τους Σουηδούς ή τους Ευρωπαίους να πολεμήσουν τη Ρωσία, αλλά πρέπει να στηρίξουμε οικονομικά και στρατιωτικά τον γενναίο ουκρανικό λαό. Εύχομαι η Σουηδία να μην βρεθεί ποτέ σε μια κατάσταση σαν αυτή της Ουκρανίας, όπου οι υποστηρικτές της πολιτικής υποχωρήσεων θα ρωτούν: «Πρέπει να πεθάνουμε για τη Σουηδία;»
Σωτήρης Δελής (M)
Πρώην μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής
Ακολουθεί το άρθρο στα σουηδικά