Δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός.

Δεν ήταν μόνο ένα σύμβολο ομορφιάς.

Η Μπριζίτ Μπαρντό υπήρξε μια εποχή ολόκληρη και με τον θάνατό της, κλείνει ένα κεφάλαιο που σημάδεψε τον 20ό αιώνα όσο λίγες γυναικείες παρουσίες.

Η είδηση της απώλειάς της δεν έφερε τον θόρυβο των κόκκινων χαλιών. Έφερε σιωπή. Τη σιωπή που αφήνει πίσω της μια γυναίκα που έζησε έντονα, αμφισβητήθηκε βαθιά και αρνήθηκε μέχρι τέλους να εξημερωθεί.

Όταν εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη τη δεκαετία του ’50, η Μπαρντό δεν υποδύθηκε απλώς ρόλους αναδιαμόρφωσε την ίδια την έννοια της γυναικείας παρουσίας στο σινεμά.

Με το «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα», δεν προκάλεσε μόνο την κοινωνία της εποχής της· την ανάγκασε να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Η ελευθερία, ο αισθησιασμός και η ανεπιτήδευτη τόλμη της δεν ζητούσαν άδεια. Ξαφνικά, η γυναίκα δεν ήταν διακοσμητικό στοιχείο της αφήγησης. Ήταν ο πυρήνας της.

Κι όμως, τη στιγμή που ο κόσμος ζητούσε περισσότερη Μπαρντό, εκείνη έκανε το αδιανόητο: έφυγε. Αποσύρθηκε από το σινεμά νέα, διάσημη, περιζήτητη επιλέγοντας έναν δρόμο μοναχικό, μα απολύτως συνειδητό. Έναν δρόμο χωρίς φώτα, αλλά με ξεκάθαρη αποστολή.

Η αγάπη της για τα ζώα δεν ήταν χόμπι διασήμου. Ήταν εμμονή, αγώνας, στάση ζωής. Το ίδρυμα που δημιούργησε έγινε η πραγματική της «τελευταία ταινία» χωρίς σενάριο, αλλά με ουσία.

Η Μπαρντό δεν επιδίωξε ποτέ να είναι αρεστή. Οι απόψεις της, ιδίως στα τελευταία χρόνια, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και δεν πέρασαν αθόρυβα. Ήταν μια γυναίκα αντιφατική, σκληρή σε λόγια, αφοπλιστικά ειλικρινής και γι’ αυτό αδύνατο να αγνοηθεί.

Ίσως αυτό να ήταν το τίμημα της απόλυτης ανεξαρτησίας: να μην μπορείς να ερμηνευτείς εύκολα, ούτε να αγαπηθείς ομοιόμορφα.

Η Μπριζίτ Μπαρντό έφυγε όπως έζησε: χωρίς συμβιβασμούς. Άφησε πίσω της εικόνες που δεν γερνούν, ιδέες που ακόμα συζητιούνται και έναν κόσμο λίγο πιο ευαισθητοποιημένο απέναντι στους αδύναμους.

Δεν θα τη θυμόμαστε μόνο για το βλέμμα της ή για τα μαλλιά της που έγιναν μόδα. Θα τη θυμόμαστε ως μια γυναίκα που τόλμησε να πει «όχι», να φύγει, να σταθεί μόνη και να πληρώσει το τίμημα.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο σπάνιο είδος ελευθερίας.