Παρά τη μικρή βελτίωση που καταγράφεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός εξακολουθούν να επηρεάζουν εκατομμύρια ανθρώπους. Σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία της Eurostat, περισσότεροι από 92 εκατομμύρια πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρέθηκαν το 2025 σε κατάσταση οικονομικής και κοινωνικής ευαλωτότητας.

Τι σημαίνει «κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού»

Ο συγκεκριμένος δείκτης δεν αφορά μόνο το χαμηλό εισόδημα. Περιλαμβάνει επίσης ανθρώπους που: δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες, στερούνται αγαθά και κοινωνικές δραστηριότητες, ζουν σε νοικοκυριά όπου οι ενήλικες εργάζονται ελάχιστα ή καθόλου. Με άλλα λόγια, ο δείκτης αποτυπώνει τη συνολική ποιότητα ζωής.

Μικρή βελτίωση σε σχέση με το 2024.

Το 2025 το ποσοστό διαμορφώθηκε στο 20,9% του πληθυσμού της ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι περίπου ένας στους πέντε Ευρωπαίους εξακολουθεί να βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ωστόσο, σε σχέση με το προηγούμενο έτος, καταγράφηκε μείωση κατά 600.000 άτομα.

Η Ελλάδα παραμένει στις πιο ευάλωτες χώρες

Η Ελλάδα κατατάσσεται στη δεύτερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με ποσοστό 27,5%. Μόνο η Βουλγαρία εμφανίζει υψηλότερο ποσοστό 29%, ενώ η Ρουμανία ακολουθεί πολύ κοντά με 27,4%. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξακολουθεί να αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες.

Οι χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά

Στον αντίποδα, η Τσεχία παρουσιάζει την καλύτερη εικόνα στην Ευρώπη με ποσοστό 11,5%. Ακολουθούν η Πολωνία με ποσοστό 15,0% και η Σλοβενία με 15,5%.  Οι χώρες αυτές καταγράφουν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα κοινωνικής ευαλωτότητας. Οι αριθμοί αυτοί έχουν σημασία γιατί η φτώχεια δεν αφορά μόνο τα οικονομικά. Συνδέεται άμεσα με: περιορισμένη πρόσβαση στην υγεία, εκπαιδευτικές ανισότητες, στεγαστική ανασφάλεια, κοινωνική απομόνωση, ψυχολογική επιβάρυνση.

Επομένως, η μείωση του δείκτη αποτελεί βασικό στόχο κοινωνικής πολιτικής.

Το μεγάλο ζητούμενο για την Ευρώπη

Παρότι η συνολική εικόνα δείχνει μικρή πρόοδο, η διαφορά ανάμεσα στις χώρες παραμένει μεγάλη. Αυτό αποδεικνύει ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν μεταφράζεται αυτόματα σε καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους. Η αντιμετώπιση της φτώχειας απαιτεί σταθερή εργασία, αποτελεσματικά κοινωνικά μέτρα και ουσιαστική στήριξη των πιο ευάλωτων πολιτών.